Het aantreden van een nieuwe voorzitter moet beginnen met een blik terug naar het leiderschap van de voorganger. Ik breng dan ook allereerst volgaarne een laudatio uit voor Dr. Jan Dockx, die in goede en kwade dagen ons Verbond van Vlaamse artsen zeer degelijk, intensief en met volle inzet heeft geleid. Tijdens de zes jaar van zijn voorzitterschap realiseerde het VGV drie tweejaarlijkse symposia. Eerst nog met het VVMV in De Schelp van het Vlaams Parlement over Armoede in Vlaanderen en de gevolgen voor de gezondheidszorg. Verder tweemaal in samenwerking met de Koninklijke Academie voor Geneeskunde in het statige Paleis der Academiën te Brussel. In oktober 2012 onder titel, “Contingentering: een zegen of vloek”. Tot vandaag zeer actueel nu regularisatie voor tientallen Franstalige jonge artsen een blijvende scheeftrekking kan veroorzaken ten opzichte van vele jonge Vlamingen die de toegang tot de studie tot arts door een correcte toelatingsproef werd ontzegd. En op 27 september vorig jaar het symposium over de forensische psychiatrie in Vlaanderen gevolg van de blijvende overheidsnalatigheid en de schande van de internering in gevangenissen.
De Blauwdruk voor een Vlaamse gezondheidszorg opgemaakt na het wetenschappelijke symposium van 2008 over de organisatie van de gezondheidszorg te lande geplaatst tegenover de ervaringen in het buitenland, werd tijdens de eerste jaren van het voorgaande voorzitterschap via enquête bij de leden getoetst en gefinaliseerd. Het staat nog steeds voor elkeen ter beschikking op de VGV-webstek, maar wordt misschien onder de huidige regering zonder geplande staatshervorming minder geconsulteerd dan voorheen. Het degelijke werkstuk boet nog niets aan kwaliteit in en zal ongetwijfeld, na misschien een nodige actualisering, zeker terug op tafel komen bij de afronding van deze legislatuur in 2019. Bij de politieke les blijven deed het VGV ook met de druk bijgewoonde debatdag, “Pro en contra medische digitale communicatie in derde millennium” in februari 2014. Het ging er de facto over de rol van de ziekenfondsen en E-health.
Onversaagd bleef de voorzitter ook de culturele actua - liteit op de voet volgen, met een breed aanbod van gegidste museumbezoeken tweemaal per jaar tot gevolg. Een heuse tweedaagse kreeg zijn steun; eerst in Rijsel in 2012 en een jaar later in de Ieperse frontstreek ’14- ’18, een derde maal in Amsterdam. Via zijn, al dan niet familiale, connecties met diverse exclusieve locaties – ik noem enkel de St.-Pauluskerk – liet hij de geïnteresseerde leden en partners zowat al het bijzondere van Antwerpen, zijn geliefde heimat, en omstreken kennen.
Het VGV vierde in 2012 – zij het wat in mineur – ook zijn 90ste verjaardag. Niet alles lukt immers en zelfs bij de besten niet. Vlaams, historisch beslagen, cultureel geïnteresseerd huisarts Jan Dockx was het natuurlijk reeds lang voor alle anderen niet ontgaan dat Andries van Wesel in 2014 500 jaar geleden in Brussel geboren was. Het VGV zou onder zijn begeestering het initiatief of in ieder geval de coördinatie van een grootse viering ‘Vesalius 2014’ ter harte nemen. Maar – hoewel met heel wat vertraging – andere grotere spelers kwamen ten tonele en haalden zowat de ganse buit binnen tot en met een Europese rondreis van De Artsenkrant in Vesalius’ voetsporen eindigend op het Griekse eiland Zakynthos! Troost misschien: er bestaat nog steeds een groep wetenschappers die aan die overlijdensplaats van Vesalius twijfelt ...

Voorzitter in goede en kwade dagen dus. Maar dat verdwijnt allemaal in het niets bij wat ’s avonds op zes september vorig jaar thuis gebeurde. Het beeld van zijn lieve, intelligente, kunstminnende, trouwe, goedlachse, bijdehante Lynn in coma liggend staat op zijn netvlies gebrand. Niemand van ons, jong, oud, kan dit beeld oproepen; laat staan begrijpen, duiden, plaatsen ... Ook Jan kan dat eigenlijk niet omdat het zo onmenselijk is. Maar Jan moet ermee verder. Ik weet dat hij ons aller steun – elk op zijn of haar manier; de één wat driester, de ander matiger – weet te waarderen, zelfs te appreciëren, maar het mag niemand ontgaan dat hij toch uiteindelijk alleen samen met een uitwaaierend gezin verder moet.
Lynn was evenzeer voor het VGV onmisbaar. Haar vrijblijvende, aangehouden inzet voor onze vereniging, aan de zijde van de voorzitter, maar evengoed gewoon op eigen initiatief, kan niet worden overschat. Ons gemis moeten we natuurlijk relativeren in het licht van wat ik zonet aanhaalde. Toch kunnen wij maar op één enkele manier Lynn binnen deze vereniging gedenken. Daarom een moment van stille memorie aan Lynn De Baets. Doen we dat misschien nog meer – wat ook haar ten zeerste verblijden zou – met een staande ovatie voor Jan, de uittredende voorzitter. Lynn en Jan, bedankt voor alle inzet, engagement, bemoediging, trouw, vriendschap, ... zoveel meer! Jan gaat niet heen van ons, maar draagt de voorzittershamer aan mij over. Ik neem het ding nog onwennig ter hand, maar vind kracht in de steun die ik van hem de laatste maanden mocht krijgen om deze functie te ambiëren. Ik vind nog meer kracht in zijn toezegging de cultuur verder ter harte te houden. Kracht ook natuurlijk in de trouwe inzet van allen die vandaag hun mandaat vernieuwen binnen het verbondsbestuur. Uitdagingen staan op alle vlak voor de deur. De huidige politiek sluit wel staatshervorming uit. Het mag en kan ons echter niet laten afhaken. Zoals onlangs de Doorbraak-hoofdredacteur schreef; ik citeer: “Een drukkingsgroep zoals de Vlaamse Beweging mag zijn overtuiging niet laten afhangen van politieke haalbaarheid”. Voor ons blijft de splitsing van de gezondheidszorg in al zijn facetten het einddoel. Laat ons dan maar beginnen met alles te realiseren wat nu al aan de Vlaamse Gemeenschap is toebedeeld. Te beginnen met de effectieve volledige preventieve geneeskunde. Behoort daar - om in mijn discipline te blijven – bijvoorbeeld de ganse prenatale diagnostiek niet bij? We gaan verder cultuur opvolgen en aan de leden aanbieden, hoewel misschien in de toekomst de formule moet worden herbekeken. Er wacht een volgend wetenschappelijk symposium in de herfst van 2016. Periodiek is vernieuwd. Communicatie moet meer elektronisch. De tering moet naar de nering zoals opnieuw het donkerrode financiële verslag uitwees. Het roerend goed moet verkocht ... en zoveel meer. Om te duizelen, als men daarbij voor ogen houdt dat jonge Vlaamsgezinde artsen ons eerder lijken te mijden. Jammer, maar blijkbaar voor het VGV onvermijdelijk ... Wordt dan dit nieuwe voorzitterschap zo de laatste voorbereiding op het ultieme? Bereidt het de begrafenis van een drieënnegentigjarige voor? Dat weet zelfs de nieuwe voorzitter niet, maar, beste vrienden: “ Nolite timere ” – “Wees niet bang”. “πάντα ῥεῖ = panta rhei ” – “Alles vliedt” of naar Ovidius: “ Omnia mutantur, nihil interit ” – “Alles verandert, niets gaat ten gronde”.


Geert Debruyne, VGV-voorzitter

Lees Meer