Voorwoord

Een voorzitter mag/moet voor Periodiek -om hem onbekende redenen- met exclusiviteit het voorwoord schrijven. Hij doet dat nu reeds meer dan twee jaar hondstrouw en raakte daarbij toch nog steeds -naar zijn bescheiden gevoel- aan enige relevante inhoud. De actualiteit rond bvb de contingentering, of de hernieuwde statuten en naamsverandering en tal van andere onderwerpen kwam bijna klokvast op een presenteerblaadje de o zo nodige inspiratie oftewel ‘muze’ steeds te hulp.

En ook nu weer mag ik bij het ingaan van een hopelijk hemelse zomer opnieuw op de gebeurtenissen beroep doen om iets zinvol neer te pennen. Dus weer niet enkel een gemeende wens voor een rustbrengende vakantie of een deugdzame herbronning aan de hand van een boeiend boek of ander schrijfsel (deze Periodiek?), eindelijk ter hand genomen voluit liggend op die zo begeerde alpenwei of eerder zittend op een stenen bank aan de rand van het met platanen omzoomde marktplaatsje ergens in Zuid-Europa. Geen wens ook voor het ultieme stadsbezoek met praal en pracht in kathedraal, raadhuis of museum.

Nee. Ik kondig in detail het volgende dwingende strijdpunt binnen de VAV-missie aan dat we in september degelijk inleiden met een wetenschappelijk symposium met deskundige sprekers, afgerond door een tegensprekelijk debat. Het Vlaams Artsenverbond moet absoluut na vijf jaar tijdverlies de volgende (ultieme, liefst definitieve) ronde van de staatshervorming op de politieke agenda plaatsen. Hoe de uiteindelijke staatsstructuur eruit zal zien doet niet ter zake. Wat we reeds sedert de oprichting van het verbond vragen -en dat is dus nagenoeg sedert één eeuw- is de realisatie van een autonome Vlaamse gezondheidszorg als onderdeel van een autonome Vlaamse sociale zekerheid en op termijn de volledige autonomie van de Vlaamse Gemeenschap. De argumenten vóór een autonome Vlaamse gezondheidszorg zijn: eigen klemtonen leggen, het beleid efficiënter maken en de gemeenschappen responsabiliseren tot een spaarzamer beleid. Zo staat het in de VAV-missie en zeer bondig samengevat: het enige correcte gezondheidsbeleid vraagt om preventie, curatieve en palliatieve zorg binnen één uniek beleidsniveau. De uitnodiging en het programma van dit symposium in september te Brussel vindt u verder in dit nummer. De selectie van de vier sprekers en vooral de diversiteit van de gebrachte themata over de 6de staatshervorming kan enkel tot een boeiend debat tussen sprekers en deelnemers leiden. Het moet toelaten een duidelijke visie over de 7de staatshervorming te ontwikkelen, die verder voorbereid in het aansluitend werkjaar, tot een heus eisenpakket zal leiden dat door het VAV bij de regeringsvorming na de verkiezingen van 2019 moet worden voorgelegd. Uw aanwezigheid lijkt mij vanzelfsprekend en daarom reeds nu de vraag deze bijeenkomst met stip in uw agenda te noteren. Of nog beter: u meteen in te schrijven. En komt dan de wens voor een hemelse zomer niet meer van pas. Toch wel. Zeer zeker, wens ik u allen een boven beschreven vakantieperiode toe. Al was het maar omdat -zoals het spreekwoord luidt- de boog niet altijd gespannen kan staan.

Met dank en veel leesgenot.

Geert Debruyne, voorzitter