Een veldslag gewonnen, de oorlog nog niet.

Dat is de stand van zaken begin augustus in het dossier over de toekomstige regeling met betrekking tot de contingentering en de aanval op de wettelijk vastgelegde 60 N/40 F-verdeelsleutel van de artsenquota vanaf 2022. U vindt er alles over verder in dit nummer en kunt tevens voor een chronologisch overzicht van al onze tussenkomsten op de VGV-webstek terecht.
Wat wordt er alvast bevestigd met dit contingenteringsdossier? Ik schreef het al in vorige zomernummer: de Belgisch georganiseerde gezondheidszorg is tot een onontwarbaar kluwen verworden met wat er met de zesde staatshervorming van klassieke politieke partijen in 2011 (bewust) van werd gemaakt. Geen enkel bevoegdheidspakket werd exclusief aan één beleidsniveau toegewezen. Meer nog, de luttele procenten overdracht naar gemeenschapsniveau qua financiering binnen de gezondheidszorg hebben zelfs het gewicht niet van een ‘doekje voor het bloeden’. Het VGV plant in 2017 alvast een ernstige studie, gevolgd door tegensprekelijk debat over de concrete gevolgen door de huidige, communautair uitgeschakelde, legislatuur gerealiseerde punten. Daartoe wordt een wetenschappelijk symposium onder de (voorlopige werk-) titel: “Vlaamse medische bevoegdheden na de uitvoering van de 6de staatshervorming” gepland.
De Franstalige onwil om instroombeperking te voorzien betekent een feitelijk afwezige Franstalige solidariteit binnen de Belgisch georganiseerde gezondheidszorg. Het gaat hier om een moedwillige strategie een onevenwicht te creëren. De aanpassing van de artsenquota honoreert nu dit niet-solidaire gedrag. Dergelijke ongelijkheid zou door ernstige compensaties voor Vlaanderen moeten worden betaald. Maar dat blijkt absoluut nergens te worden overwogen. De enige oplossing luidt uiteindelijk de totale splitsing van het gezondheidszorgbeleid en -financiering. “Splits dan de sociale zekerheid!”.
Was een beteugeling van een ongebreidelde expansie van de uitgaven in de gezondheidszorg niet hét doel van de invoering van de artsencontingentering, teneinde het overtal aan artsen en studenten geneeskunde te bestrijden? Die strijd tegen de overconsumptie hield bovendien een hefboom om de kwaliteit van de opleiding te garanderen in. Is het risico op overconsumptie verdwenen? Of gold dat al die tijd enkel voor Vlaanderen? Moeten we opnieuw de transfers van noord naar zuid ook binnen de gezondheidszorg, voor de “37ste keer” actualiseren? Of gelooft men echt dat sedert 1989, jaar waarin het VGV het eerst een statistisch gefundeerd document bracht over wat toen de ‘tegennatuurlijke’ geldstromen werd genoemd, alles peis en vree is binnen het Belgische RIZIV?
En hoe evolueert het artsenaanbod bij toepassing van de Europese richtlijn van vrije vestiging van artsen. Artsen, die een beperking via een toelatingsproef onbelemmerd omzeilen, mits nauwelijks geëvalueerd aangekondigde kennis van één van de drie landstalen. Komt straks niet de nu al amper toegepaste taalwetgeving niet nog meer in het gedrang? Waar blijft dan de sociale vanzelfsprekendheid van een gratis, vrij toegankelijke gezondheidszorg, voor eenieder in de eigen moedertaal? Om maar te zwijgen over de gelijkschakeling van diploma’s in alle Europese lidstaten zonder enige kennistoetsing, laat staan vergelijking met de opleidingskwaliteit met die aan de Vlaamse faculteiten.
O tempora, o mores. En dat zelfs zonder één woord over terrorisme.

Geert Debruyne, VGV-voorzitter

Lees Meer