De primaire vraag die zich meer en meer opdringt binnen het VGV luidt: ‘Kan een niet-partijpolitieke vereniging binnen de Vlaamse Beweging (VB) ijverend voor goed bestuur in Vlaanderen nog nuttig en noodzakelijk zijn?’
En goed bestuur is slechts mogelijk mits verregaande zelfstandigheid. De transfers, de ongelooflijke versnippering van bevoegdheden, de talrijke grendels, alarmbellen, speciale wetten, etc. maken democratisch bestuur en de democratie zelf onmogelijk in België. Krijgen we ooit een volledige overheveling van alle bevoegdheden met betrekking tot de persoonsgebonden materies? Gaat men echt voor de samenvoeging van alle aanverwante beleidsdomeinen door de opmaak van coherente bevoegdheidspakketten? Voor het Vlaams Geneeskundigenverbond betekent dit concreet de splitsing van de sociale zekerheid en speciaal de gezondheidszorg. Het voorbeeld bij uitstek: één politiek beleid van preventieve en curatieve gezondheidszorg. De symposia van het VGV hebben de weg naar beter bestuur en betere volksgezondheid getoond, maar dat zal slechts mogelijk zijn als Vlaanderen de volledige bevoegdheid voor volksgezondheid verworven heeft.
De tweede vraag luidt echter: ‘Kan het VGV nog adequaat (nieuwe) leden werven en hen met succes blijvend motiveren?’ Of nog: ‘Vinden we nog voldoende medestanders om dat alles te blijven behartigen en uiteindelijk af te dwingen?’ Als het antwoord op deze vragen ook ‘ja’ luidt, moeten alle leden onverwijld samen met het bestuur blijvend inspanningen doen om hiervoor te gaan. Maar toch moeten we ook even realistisch zijn. Bij een terugblik op 10 jaar bestuurslidmaatschap blijkt dat verre van vanzelfsprekend. Alle bijzonder nobele inspanningen, elk jaar weer opnieuw, om leden te werven ten spijt blijft het ledenbestand na een periode van terugval, nu nagenoeg onveranderd. Het baart ons zorgen.
Het bestuur nam onder mijn eerste jaar voorzitterschap een paar harde, maar ook onvermijdelijke beslissingen. Het kantoorpand in Deurne werd voor een aanzienlijk bedrag verkocht. Vastgoed is een goede belegging, maar de zeer hoogoplopende onderhoudskosten en de precaire financiële status kennende diende deze nú te gelde gemaakt. Nog zwaarder viel de uiteindelijke beslissing om de secretaresse niet langer aan te houden. De vooropzeg voor ontslag van mevrouw Marina Van Oirschot ging begin 2016 in. Die pijnlijke boodschap brengen werd mijn deel enkele dagen voor de eindejaarsperiode. Het bestuur drukt hier graag nogmaals in aller naam de grote erkentelijkheid en dankbaarheid voor haar meer dan 15 jaar dienstbaarheid uit. Maar misschien zullen andere vormen van samenwerking na januari 2017 nog worden afgesproken. Het vele, zeer praktische werk van het secretariaat valt immers niet zomaar weg. Mogelijk kunnen apart vergoede, welomschreven tijdelijke opdrachten voor haar in de toekomst worden geregeld. Andere mogelijkheden dienen zeker ook te worden onderzocht. Die opdracht wacht het bestuur de komende maanden.
Niet enkel kommer en kwel tijdens dat eerste jaar. De grote omvorming van het ledenblad Periodiek tot een heus trimestrieel tijdschrift, zoals u het vandaag ten vierde male leest, werd gerealiseerd dankzij de nieuwe redactieraad en de bezielende hoofdredacteur. Het had een hoger kostenplaatje tot gevolg. Dat werd door het voltallige bestuur geaccepteerd daar Periodiek het ultieme, soms exclusieve bindmiddel tussen bestuur en leden vormt. Een discussie over een lidgeldaanpassing op de algemene vergadering van 2016 is daardoor wel noodzakelijk. Misschien moeten daarbij alternatieve formules voor lidmaatschap worden gezocht.
Laat dat alles onze warme vriendschapsbanden niet vertroebelen. Samen cultuur beleven onder deskundige begeleiding en na kritische voorselectie van niet te missen manifestaties. Gezellig en lekker, democratisch tafelen naderhand. Trouwe steun voelen bij diepgaande maar ook bij frivolere gesprekken. Bij een deugddoend glas de politiek ‘verleggen’, zoals dat op zijn Vlaams heet. Ook dat is het VGV. Hartelijk 2016 en verder veel leesgenot.
Geert Debruyne, VGV-voorzitter



